Teksty Mszy św.
Msza Wieczerzy Pańskiej
WIELKI PIĄTEK MĘKI PAŃSKIEJ
OBRZĘDY WSTĘPNE
LITURGIA NA CZEŚĆ MĘKI PAŃSKIEJ
1. W W. Piątek i W. Sobotę, zgodnie ze starożytną tradycją, Kościół nie sprawuje Eucharystii.
2. Ołtarz ma być zupełnie obnażony: bez krzyża, świeczników i obrusów.
3. Liturgię Męki Pańskiej sprawuje się po południu około godziny 15, jeśli racje duszpasterskie nie przemawiają za późniejszą porą. Liturgia składa się z czterech części: liturgii słowa, adoracji Krzyża, Komunii świętej i przeniesienia Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego. W dniu dzisiejszym Komunię św. rozdziela się wiernym jedynie podczas sprawowania liturgii Męki Pańskiej; chorym, którzy nie mogą uczestniczyć w tym obrzędzie, można zanieść Eucharystię o każdej porze dnia.
4. Kapłan i diakon, ubrani w szaty mszalne koloru czerwonego, udają się do ołtarza i po oddaniu mu czci padają na twarz lub klękają. Wszyscy zgromadzeni przez pewien czas modlą się w ciszy.
5. Następnie kapłan z posługującymi udaje się na miejsce przewodniczenia. Zwrócony do wiernych odmawia jedną z następujących modlitw.
Komentarz
Przed rozpoczęciem liturgii komentator wyjaśnia zgromadzonym znaczenie dzisiejszej liturgii.
Komentarz: Paulina Szachnowska.
Już od starożytności Kościół nie celebruje Eucharystii w Wielki Piątek. W tym dniu sprawuje liturgię na cześć Męki Pańskiej. Liturgia ta składa się z czterech części: Liturgii Słowa, Adoracji Krzyża, Komunii świętej i Przeniesienia Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego.
Liturgia Męki Pańskiej rozpoczyna się bez śpiewu na wejście. Kapłan wraz z asystą podejdzie do obnażonego ołtarza i upadnie na twarz, a my w tym czasie na kolanach będziemy trwali na modlitwie w ciszy. Rozważajmy, że wraz z Chrystusem „przeszliśmy ze śmierci do życia, bo miłujemy braci, kto nie miłuje, trwa w śmierci” (1 J 3, 14).
Chrystus daje świadectwo swojej Paschy: owego „przejścia ze śmierci do życia” i miłości, która jest mocą życia – miłości, która zwycięża śmierć i oddaje życie za braci.
Po modlitwie w ciszy, powstaniemy razem z kapłanem, który rozpocznie liturgie modlitwą wstępna. Następnie usiądziemy wszyscy, by uczestniczyć w Liturgii Słowa, w czasie której zostanie odczytana Męka naszego Pana Jezusa Chrystusa według św. Jana. Ci, którzy nie czują się na siłach, mogą pozostać w postawie siedzącej przez całą Liturgię Słowa.
A teraz w modlitewnym skupieniu oczekujmy procesję liturgiczną, która wejdzie przez główne wejście świątyni i środek nawy przejdzie do ołtarza. Podczas procesji nie będziemy wykonywać żadnych śpiewów. Dla lepszego porządku zróbmy szerokie przejście przez środek świątyni.
MODLITWA (opuszcza się wezwanie: Módlmy się)
Następnie kapłan z rozłożonymi rękami odmawia modlitwę:
Pomnij, Boże, na swoje miłosierdzie, otaczaj nieustanną opieką i uświęcaj lud swój, dla którego Twój Syn, Jezus Chrystus, ustanowił paschalne misterium przelewając krew swoją. Który żyje i króluje na wieki wieków.
W. Amen.
Albo:
Boże, Ty przez mękę Chrystusa, Twojego Syna a naszego Pana, zniweczyłeś śmierć, która wynikła z grzechu pierworodnego i jako dziedzictwo przeszła na wszystkie pokolenia, spraw, abyśmy wszczepieni w Chrystusa i uświęceni przez łaskę nosili w sobie podobieństwo do Niego, jak z konieczności natury nosiliśmy podobieństwo do Adama. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
A (AA) po jej ukończeniu wszyscy odpowiadają: Amen.
CZĘŚĆ PIERWSZA: LITURGIA SŁOWA
6. Wszyscy siadają. Najpierw czyta się proroctwo z Księgi Izajasza (52, 13-53, 12), po którym następuje psalm.
7. Drugie czytanie bierze się z Listu do Hebrajczyków (4, 14-16; 5, 7-8). Po nim następuje śpiew przed Ewangelią.
8. Z kolei czyta się opis Męki Pańskiej według św. Jana (18, l – 19, 42) w taki sam sposób, jak w Niedzielę Palmową.
9. Po odczytaniu Męki Pańskiej może być krótka homilia, którą kapłan może zakończyć wezwaniem wiernych do krótkiej modlitwy w ciszy.
Komentarz
Przed Pierwszym Czytaniem następuje komentarz do Liturgii Słowa.
Komentarz: Paulina Szachnowska.
Proroctwo Izajasza zapowiada owoce męki i cierpienia Mesjasza, na którego Pan „zwalił winy nas wszystkich”. Chrystus, prawdziwy Bóg i Człowiek, oczekiwany Mesjasz, umarł na krzyżu, a my wszyscy otrzymaliśmy nowe życia. Jego Krwią zostaliśmy usprawiedliwieni. Przekonuje nas także autor Listu do Hebrajczyków, że Chrystus stał się sprawcą zbawienia dla wszystkich, którzy Go słuchają.
Przystąpmy więc do tronu łaski, przybliżmy się do Jezusa, który usprawiedliwia nas ze wszystkich grzechów i win. Od Niego też uczmy się, jak wypełnić wolę Ojca niebieskiego, byśmy w chwili naszego odejścia z tego świata do domu Ojca, mogli powiedzieć: „Wykonało się!”
PIERWSZE CZYTANIE Iz 52, 13-53, 12
Komentarz: Szymon Kozłowski.
Czytanie z Księgi proroka Izajasza.
Oto powiedzie się mojemu Słudze,
będzie wywyższony i wyniesiony,
wzniesie się bardzo wysoko!
Podobnie jak wielu patrzyło na niego ze zgrozą
– tak zniekształcony,
niepodobny do człowieka był jego wygląd
i jego postać niepodobna do ludzi
– tak też wprawi w zdumienie wiele narodów.
Królowie zamkną przed nim swoje usta,
bo ujrzą coś,
o czym im nie mówiono,
i zrozumieją coś,
o czym nigdy nie słyszeli.
Któż uwierzy w to,
co usłyszeliśmy,
i komu objawiło się ramię PANA?
Wyrósł przed Nim jak młoda latorośl
i jak korzeń z wyschniętej ziemi.
Nie było w nim blasku ani wspaniałości,
które by przyciągały nasz wzrok,
ani wyglądu,
który by się nam podobał.
Wzgardzony i odtrącony przez ludzi,
doświadczony chorobą i cierpieniem,
jak ktoś,
przed kim zasłania się twarz.
Został wzgardzony,
a my nie zwracaliśmy na niego uwagi.
Oto on dźwigał nasze choroby
i wziął na siebie nasze cierpienia,
a my uznaliśmy go za ukaranego,
pobitego i pognębionego przez Boga.
Lecz on był zraniony za nasze grzechy,
zmiażdżony za nasze winy.
Dla naszego zbawienia znosił karcenie,
przez jego rany zostaliśmy uzdrowieni.
Wszyscyśmy błądzili jak owce,
każdy szedł swoją własną drogą,
a PAN sprawił,
że jego ugodziły winy nas wszystkich.
Męczono go,
lecz znosił to pokornie
i nie otworzył swoich ust.
Jak baranek prowadzony na zabicie
i jak owca,
która milczy,
gdy ją strzygą,
tak on nie otworzył swoich ust.
Po upokorzeniu i sądzie został zabrany,
ale czy ktoś się przejmuje jego losem?
Gdy został wyrwany z krainy żyjących ze względu na grzechy mojego ludu,
który zasłużył na karę.
Pochowano go wśród złoczyńców
i złożono go w grobie bogacza,
a przecież nie dopuścił się przemocy ani na jego ustach nie było fałszu.
Lecz PAN pragnął zmiażdżyć go cierpieniem.
Jeśli swoje życie odda jako ofiarę wynagradzającą.
ujrzy potomstwo i cieszyć się będzie długim życiem,
a pragnienie PANA spełni się przez niego.
Po swojej udręce zobaczy światłość i nasyci się tym,
co pozna.
Mój sprawiedliwy sługa wielu uczyni sprawiedliwymi,
bo on weźmie na siebie ich winy.
Dlatego w dziedzictwie przydzielę mu wielu
i wielkie rzesze posiądzie jako zdobycz.
Za to,
że wydał na śmierć samego siebie
i został zaliczony do przestępców,
ponieważ sam dźwigał grzechy wielu
i wstawiał się za przestępcami.
Oto słowo Boże.
1282 PSALM RESPONSORYJNY
DRUGIE CZYTANIE Hbr 4, 14-16; 5, 7-9
Chrystus stał się sprawcą zbawienia dla wszystkich, którzy Go słuchają
Komentarz: Piotr Furman.
Czytanie z Listu do Hebrajczyków.
Skoro więc nasz najwyższy kapłana,
Jezus,
Syn Boży,
jest tak wielki i dotarł do nieba,
trzymajmy się mocno wyznania wiary.
Nie takiego bowiem mamy najwyższego kapłana,
który nie mógłby współczuć nam w słabościach.
Przeciwnie,
podobnie jak my doświadczył On wszystkiego
– oprócz grzechu.
Śmiało więc zbliżmy się do tronu łaski,
aby otrzymać miłosierdzie
i znaleźli łaskę w stosownej chwili!
On to podczas swego ziemskiego życia,
z wielkim wołaniem i łzami zanosił błagania i prośby do Tego,
który mógł Go ocalić od śmierci.
I został wysłuchany dzięki swej uległości!
Chociaż był Synem,
przez cierpienia nauczył się posłuszeństwa.
Oto słowo Boże.
1283 ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Aklamacja: (Chwała Tobie, Słowo Boże.)
Aklamacja: (Chwała Tobie, Słowo Boże.)
EWANGELIA
– słowa Chrystusa: Celebrans.
E – słowa Ewangelisty: Iwona Czuchaj
I – słowa pojedynczych osób: Anna Torbicz
T – słowa kilku osób lub tłumu: Dawid Kozłowski
Męka naszego Pana Jezusa Chrystusa według Świętego Jana.
Oto słowo Pańskie.
D W. Chwała Tobie, Chryste.
MODLITWA POWSZECHNA
10. Na zakończenie liturgii słowa odbywa się modlitwa powszechna, która ma następujący przebieg: diakon, stojąc na ambonie, wypowiada wezwanie, w którym podaje intencję modlitwy. Wszyscy przez pewien czas modlą się w ciszy, po czym kapłan, z miejsca przewodniczenia lub stojąc przy ołtarzu, odmawia modlitwę z rękami rozłożonymi.
11. Wierni przez cały czas modlitwy mogą stać albo klęczeć.
12. W poważnej i publicznej potrzebie ordynariusz miejsca może pozwolić na dodanie specjalnej intencji lub ją nakazać.
13. Spośród modlitw, znajdujących się w mszale, kapłan może wybrać takie, które lepiej odpowiadają warunkom miejscowym, z tym, że należy zachować kolejność intencji, ustaloną dla modlitwy powszechnej (Por. Ogólne wprowadzenie do Mszału rzymskiego, nr 46).
Komentarz
Komentarz: Paulina Szachnowska.
Stajemy w duchu przed Chrystusem, wiszącym na ołtarzu Krzyża, na którym złożył w ofierze swoje życie za wszystkich ludzi. Podwyższony nad ziemią wszystkich pociągnął do Siebie. Dlatego modlimy się za wszystkich ludzi i cały świat. Uczynimy to, posługując się modlitwą sięgającą starożytności chrześcijańskiej. W naszym imieniu kapłan będzie zapowiadał intencje, a my w ciszy będziemy modlić się do Boga za Kościół – o jedność i pokój serca; za Papieża Franciszka; za wszystkich chrześcijan i za katechumenów; za Żydów – o miłość dla nich i wierność wobec Boga Wszechmogącego oraz za tych, którzy odrzucili Chrystusa i Boga; a także za sprawujących władzę w naszym państwach i w naszym mieście, a w końcu za tych, którzy cierpią. Każdorazowe 'Amen’ winno być osobistym włączeniem się do modlitwy całego Kościoła.
1. Za Kościół Święty
Módl-my się, naj-mil-si, za świę-ty Ko-ściół Bo-ży, niech nasz Bóg i Pan ob-da-rzy go po-ko-jem i jed-no-ścią i strze-że go na ca-łej zie-mi, a nam po-zwo-li wieść ży-cie ci-che i spo-koj-ne na chwa-łę Bo-ga Oj-ca wszech-mo-gą-ce-go.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty w Chrystusie objawiłeś swoją chwałę wszystkim narodom, † strzeż dzieła Twego miłosierdzia, * aby Twój Kościół, rozszerzony na cały świat, trwał z niewzruszoną wiarą w wyznawaniu Twojego imienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
2. Za papieża
Módl-my się za na-sze-go pa-pie-ża N., niech nasz Bóg i Pan, któ-ry go wy-brał do wy-ko-ny-wa-nia wła-dzy bi-sku-piej, za-cho-wa go w zdro-wiu i bez-pie-czeń-stwie dla swo-je-go Ko-ścio-ła świę-te-go, a-by rzą-dził świę-tym lu-dem Bo-żym.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, Twoja mądrość wszystkim kieruje, † wejrzyj łaskawie na nasze prośby i w swojej dobroci racz zachować wybranego dla nas papieża, * aby lud chrześcijański, który od Ciebie otrzymuje przewodników, pod zwierzchnictwem najwyższego pasterza wzrastał w zasługach swej wiary. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
3. Za wszystkie stany kościoła
Co do imienia biskupa i formuły, której należy użyć, Por. Ogólne wprowadzenie do Mszału rzymskiego, nr 109. Módl-my się za na-sze-go bi-sku-pa N., za wszy-stkich bi-sku-pów, ka-pła-nów, dia-ko-nów, za wszy-stkich, któ-rzy słu-żą Ko-ścio-ło-wi i za ca-ły lud wier-ny.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, Twój Duch uświęca całą społeczność Kościoła i nią rządzi, † wysłuchaj nasze pokorne prośby za wszystkie stany Kościoła, * aby dzięki Twojej łasce wszyscy wiernie Tobie służyli. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
4. Za katechumenów
Módl-my się za ka-te-chu-me-nów, niech nasz Bóg i Pan o-two-rzy wnę-trza ich serc i bra-my swo-je-go mi-ło-sier-dzia, a-by o-trzy-ma-wszy w ką-pie-li od-ro-dze-nia od-pu-szcze-nie wszy-stkich grze-chów, złą-czy-li się z na-mi w Chry-stu-sie Je-zu-sie, Pa-nu na-szym.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty nieustannie ubogacasz swój Kościół nowym potomstwem; † pomnóż wiarę i zrozumienie u katechumenów, * aby odrodzeni w wodzie chrztu świętego, zostali zaliczeni do grona Twoich przybranych dzieci. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
5. O jedność chrześcijan
Módl-my się za wszy-stkich bra-ci wie-rzą-cych w Chry-stu-sa: niech nasz Bóg i Pan spra-wi, a-by dą-ży-li do praw-dy, niech ich zgro-ma-dzi i za-cho-wa w swo-im jed-nym Ko-ście-le.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty gromadzisz rozproszonych, a zgromadzonych zachowujesz w jedności, † wejrzyj łaskawie na wyznawców Twojego Syna, * i spraw, niech wszyscy, których uświęcił jeden chrzest, złączą się w prawdziwej wierze i bratniej miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
6. Za żydów
Módl-my się za Ży-dów, do któ-rych przod-ków Pan Bóg prze-ma-wiał, a-by po-mógł im wzra-stać w mi-ło-ści ku Nie-mu i w wier-no-ści Je-go przy-mie-rzu.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty dałeś swoje obietnice Abrahamowi i jego potomkom; † wysłuchaj łaskawie prośby swojego Kościoła, * aby lud, który niegdyś był narodem wybranym, mógł osiągnąć pełnię odkupienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
7. Za niewierzących w Chrystusa
Módl-my się za tych, któ-rzy nie wie-rzą w Chry-stu-sa, a-by i o-ni na-peł-nie-ni świa-tłem Du-cha Świę-te-go, mo-gli wkro-czyć na dro-gę zba-wie-nia.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, spraw, aby niewierzący w Chrystusa, postępując zgodnie z sumieniem znaleźli prawdę; † i abyśmy przez wzrost we wzajemnej miłości oraz pełniejszy udział w tajemnicy Twego życia, * stali się w świecie doskonalszymi świadkami Twojej miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
8. Za niewierzących w boga
Módl-my się za wszy-stkich, któ-rzy nie u-zna-ją Bo-ga, a-by w szcze-ro-ści ser-ca po-stę-po-wa-li za tym, co słusz-ne, i tak mo-gli od-na-leźć sa-me-go Bo-ga.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty stworzyłeś wszystkich ludzi, aby zawsze Ciebie szukali, a znajdując Cię, doznali pokoju; † spraw łaskawie, aby wszyscy, mimo przeszkód i niebezpieczeństw, dostrzegali znaki Twojej dobroci oraz świadectwo dobrych czynów tych ludzi, którzy w Ciebie wierzą * i z radością wyznali wiarę w Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Ojca wszystkich ludzi. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
9. Za rządzących państwami
Módl-my się za wszy-stkich rzą-dzą-cych pań-stwa-mi: niech nasz Bóg i Pan kie-ru-je ich u-my-sła-mi i ser-ca-mi we-dług swo-jej wo-li, a-byś-my wszy-scy ży-li w praw-dzi-wej wol-no-ści i po-ko-ju.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, w Twoim ręku są ludzkie serca i od Ciebie pochodzą prawa wszystkich ludów; † wejrzyj łaskawie na tych, którzy nami rządzą, * aby na całym świecie panował trwały pokój i pomyślność narodów, a religia cieszyła się wolnością. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
10. Za strapionych i cierpiących
Módl-my się, naj-mil-si, do Bo-ga Oj-ca wszech-mo-gą-ce-go, a-by o-czy-ścił świat z wszel-kich błę-dów, od-wró-cił od nas cho-ro-by, głód od-da-lił, o-two-rzył wię-zie-nia, ro-zer-wał kaj-da-ny, ra-czył dać bez-pie-czeń-stwo i szczę-śli-wy po-wrót po-dró-żu-ją-cym, zdro-wie cho-rym, a u-mie-ra-ją-cych ob-da-rzył zba-wie-niem.
Modlitwa w ciszy. Po niej kapłan śpiewa:
Wszechmogący, wieczny Boże, pociecho strapionych i mocy cierpiących, † usłysz prośby tych, którzy w jakimkolwiek utrapieniu wołają do Ciebie, * aby wszyscy mogli się radować, że doznali w swoich potrzebach Twego miłosierdzia. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
CZĘŚĆ DRUGA: ADORACJA KRZYŻA
14. Po modlitwie powszechnej odbywa się uroczysta adoracja Krzyża. Można ją przeprowadzić w dwojaki sposób, zależnie od okoliczności.
Komentarz
Komentator wprowadza wiernych w drugą część liturgii Wielkiego Piątku. Podczas komentarza dwóch ministrantów udaje się do zakrystii po świece i przynosi je stając pod krzyżem zasłoniętym białym tiulem.
Komentarz: Paulina Szachnowska.
W Krzyżu poznaliśmy miłość aż do końca, tę miłość, którą oddaje życie za drugiego. Wpatrując się w uniesionego na krzyżu Chrystusa rozważmy:
Ten Bóg, który roztoczył swoje panowanie nad wszechświatem z tronu krzyża, jest Królem wszechświata. Przedziwna jest Jego władza nad sercem człowieka. A Jego moc w pełni daje się nam poznać w chwili Jego konania: gdy zostaje wyniszczony i przybity do krzyża przezywa agonię pokazał nam, że ukochał nas do końca.
Poprzez tę agonię, poprzez wyniszczenie, poprzez obraz skrajnej słabości, hańby i nędzy, przemawia potęga Jego miłości.
Gdy kapłan trzykrotnie zaintonuje: „Oto drzewo krzyża”, a my odpowiemy „Pójdźmy z pokłonem”, uczcijmy z wdzięcznością Krzyż naszego Pana – znak zwycięstwa i naszego zbawienia.
Odsłonięcie Krzyża następuje w trzech etapach, za każdym razem klękając oddajmy cześć Jezusowi Chrystusowi, który podjął tak wielki trud naszego zbawienia.
Ministranci wniosą krzyż przed ołtarz, który wszyscy w pokornej postawie ucałujemy, poczynając od kapłana i służby liturgicznej. Przez pobożne ucałowanie krzyża i udział w adoracji każdy w stanie łaski uświęcającej uzyskuje dzisiaj odpust zupełny. Ofiara złożona przy krzyżu, przeznaczona jest na utrzymanie miejsc pielgrzymkowych w Ziemi Świętej. Oddajmy cześć Krzyżowi w absolutnej ciszy i skupieniu aż do zaintonowanie pierwszej pieśni przez Pana Organistę.
Pierwsza forma Ukazania Krzyża
15. Do ołtarza przynosi się zasłonięty Krzyż; dwaj ministranci niosą przy nim zapalone świece. Kapłan, stojąc przed ołtarzem, bierze Krzyż, odsłania jego górną część i podnosząc go śpiewa wezwanie: Oto drzewo Krzyża; w śpiewie pomaga mu diakon lub, jeśli zachodzi potrzeba, schola. Wszyscy odpowiadają: Pójdźmy z pokłonem, po skończeniu śpiewu klękają na oba kolana i przez chwilę oddają cześć Krzyżowi. W tym czasie kapłan trzyma wzniesiony Krzyż. Następnie kapłan odsłania prawe ramię Krzyża i znowu podnosząc Krzyż śpiewa wezwanie: Oto drzewo Krzyża, po czym odbywa się wszystko jak poprzednio. Wreszcie odsłania Krzyż całkowicie, śpiewa po raz trzeci wezwanie: Oto drzewo Krzyża i wszystko odbywa się jak za pierwszym razem.
16. W towarzystwie dwóch ministrantów, którzy niosą zapalone świece, kapłan zanosi Krzyż na miejsce między prezbiterium i nawą lub na inne odpowiednie miejsce. Krzyż przekazuje ministrantom, którzy go podtrzymują; świece stawia się po obu stronach Krzyża. Teraz odbywa się adoracja Krzyża, jak niżej.
Druga forma Ukazania Krzyża
17. Kapłan lub diakon, albo ktoś odpowiedni z posługujących, udaje się z ministrantami do drzwi kościoła. Tu bierze nie zasłonięty Krzyż, ministranci zaś biorą zapalone świece. Odbywa się teraz procesja z Krzyżem przez kościół do prezbiterium. W pobliżu wejścia, pośrodku kościoła i przy wejściu do prezbiterium, niosący Krzyż zatrzymuje się, podnosi go i śpiewa wezwanie: Oto drzewo Krzyża. Wszyscy mu odpowiadają: Pójdźmy z pokłonem, po każdej odpowiedzi klękają i przez chwilę oddają w milczeniu cześć Krzyżowi. Następnie Krzyż i świece umieszcza się tak, jak wyżej podano, i odbywa się adoracja.
Śpiew przy ukazaniu krzyża
O-to drze-wo Krzy-ża, na któ-rym za-wi-sło Zba-wie-nie świa-ta.
Wszyscy odpowiadają: Pójdź-my z po-kło-nem.
ADORACJA KRZYŻA
18. Kapłan, duchowieństwo i wierni przechodzą procesjonalnie przed Krzyż i oddają mu cześć przez przyklęknięcie albo w inny sposób, zgodnie z miejscowym zwyczajem, np. przez ucałowanie. W tym czasie śpiewa się pieśń: Wielbimy Krzyż, Święty Boże, Ludu mój, ludu, Krzyżu święty lub inne odpowiednie pieśni. Ci, którzy złożyli cześć Krzyżowi, siadają.
19. Adoruje się tylko jeden Krzyż. Jeżeli z powodu wielkiej liczby uczestników liturgii nie wszyscy mogą podejść do Krzyża i oddać mu cześć, obrzęd adoracji można odprawić w następujący sposób: gdy część wiernych odda cześć Krzyżowi, kapłan bierze go, staje pośrodku przed ołtarzem i w krótkich słowach zachęca zgromadzonych do adoracji. Następnie podnosi Krzyż i tak go trzyma przez pewien czas, wierni zaś oddają wtedy cześć Krzyżowi w milczeniu.
20. Po zakończeniu adoracji Krzyż zanosi się na zwykłe miejsce przy ołtarzu. Zapalone świece stawia się na ołtarzu lub przy Krzyżu.
Śpiewy na adorację krzyża
I
Wielbimy Krzyż Twój, Panie Jezu, * wysławiamy Twoje święte zmartwychwstanie, * bo przez drzewo Krzyża przyszła radość dla całego świata.
Ps 67 (66), 2
Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi; * niech nam ukaże pogodne oblicze.
Wielbimy Krzyż Twój, Panie Jezu, * wysławiamy Twoje święte zmartwychwstanie, * bo przez drzewo Krzyża przyszła radość dla całego świata.
894 Krzyżu Chrystusa 2’25 – chór
1. Krzyżu Chrystusa, bądźże pochwalony, * na wieczne czasy, bądźże pozdrowiony; * gdzie Bóg, Król świata całego * dokonał życia swojego.
2. Krzyżu Chrystusa, bądźże pochwalony, * na wieczne czasy bądźże pozdrowiony; * ta sama Krew cię skropiła, * która nas z grzechów obmyła.
3. Krzyżu Chrystusa, bądźże pochwalony, * na wieczne czasy bądźże pozdrowiony; * z ciebie moc płynie i męstwo, * w tobie jest nasze zwycięstwo.
689 Wielbimy krzyż Twój Panie 3’04 – chór
Ant. Wielbimy Krzyż Twój, Panie, * chwalimy i wysławiamy Twoje święte zmartwychwstanie. * Przez to drzewo bowiem * przyszła radość na świat cały.
1. Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi, * niech nam ukaże pogodne oblicze i zmiłuje się nad nami.
2. Aby na ziemi znano Jego drogę, * Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.
3. Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, * niech wszystkie narody oddają Ci chwałę.
4. Niech się narody cieszą i weselą, * że Ty ludami rządzisz sprawiedliwie.
5. Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, * niech wszystkie narody dają Ci chwałę.
725 Jaśnieje krzyż chwalebny (2) – bez organów (4’34)
1. Jaśnieje Krzyż chwalebny, * unosi Ciało Pana, * zaś On Swej Krwi strumieniem * obmywa nasze rany.
2. Z miłości czystej dla nas * pokorną stał się żertwą. * Baranek Święty wyrwał * swe owce z paszczy wilka.
3. Wykupił świat od klęski * przebitych rąk zapłatą * i własne tracąc życie, * powstrzymał pochód śmierci.
4. Skrwawionym ostrzem gwoździa, tę samą dłoń przeszyto, co zmyła winę Pawła, wydarła śmierci Piotra.
5. O Drzewo Życiodajne, * szlachetne w swej słodyczy, * wszak zieleń twych gałęzi * wydaje owoc nowy.
6. Twa woń ma moc obudzić * Wystygłe ciała zmarłych, * Powrócą wnet do życia * Mieszkańcy kraju nocy.
7. Pod liści twoich cieniem * Nie straszny czas upału, * Słoneczny żar w południe * I blask księżyca nocą.
8. Jaśniejesz, zasadzone nad wody żywej zdrojem, i blask rozsiewasz wokół, świeżością kwiecia zdobny.
9. Pośrodku twoich ramion, * Gdzie winny krzew rozpięty, * Spływają krwawe strugi * Czerwienią słodką wina.
742 Krzyżu święty nade wszystko (5) – bez organów (3’22)
693 Krzyżu święty nade wszystko 3’22 – chór
1. Krzyżu Święty, nade wszystko * drzewo przenajszlachetniejsze! * W żadnym lesie takie nie jest, * jedno na którym sam Bóg jest. * Słodkie drzewo, słodkie gwoździe, * rozkoszny owoc nosiło.
2. Skłoń gałązki, drzewo święte, * ulżyj członkom tak rozpiętym, * odmień teraz oną srogość, * którąś miało z urodzenia, * spuść lekkuchno i cichuchno * ciało Króla Niebieskiego.
3. Tyś samo było dostojne * nosić światowe Zbawienie, * przez cię przewóz jest naprawion * światu, który był zagubion, * który święta krew polała, * co z Baranka wypływała.
5. Niesłychanać to jest dobroć * za kogo na krzyżu umrzeć! * Któż to może dzisiaj zdziałać? * Za kogo swoją duszę dać? * Sam to Pan Jezus wykonał, * bo nas wiernie umiłował.
725 Ludu mój ludu (9) – bez organów (4’34)
1. Ludu, mój ludu, cóżem ci uczynił? * W czymem zasmucił, albo w czym zawinił? * Jam cię wyzwolił z mocy faraona, * a tyś przyrządził krzyż na me ramiona.
2. Ludu, mój ludu… Jam cię wprowadził w kraj miodem płynący, * tyś Mi zgotował śmierci znak hańbiący.
3. Ludu, mój ludu… Jam ciebie szczepił, winnico wybrana, * a tyś Mnie octem poił, swego Pana.
4. Ludu, mój ludu… Jam dla cię spuszczał na Egipt karanie, * a tyś Mnie wydał na ubiczowanie.
5. Ludu, mój ludu… Jam faraona dał w odmęt bałwanów, * a tyś Mnie wydał książętom kapłanów.
6. Ludu, mój ludu… Morzem otworzył, byś szedł suchą nogą, * a tyś Mi włócznią bok otworzył srogą.
7. Ludu, mój ludu… Jam ci był wodzem w kolumnie obłoku, * tyś Mnie wiódł słuchać Piłata wyroku.
8. Ludu, mój ludu… Jam ciebie karmił manny rozkoszami, * tyś Mi odpłacił policzkowaniami.
9. Ludu, mój ludu… Jam ci ze skały dobył wodę zdrową, * a tyś Mnie poił goryczą żółciową.
10. Ludu, mój ludu… Jam dał, że zbici Chanaan królowie, * a ty zaś trzciną biłeś Mnie po głowie.
11. Ludu, mój ludu… Jam ci dał berło Judzie powierzone, * a tyś Mi wtłoczył cierniową koronę.
12. Ludu, mój ludu… Jam cię wywyższył między narodami, * tyś Mnie na krzyżu podwyższył z łotrami.
749 Rozpięty na ramionach (9) – bez organów (4’34)
Ref.: Rozpięty na ramionach * Jak sokół na niebie. * Chrystusie, Synu Boga, * Spójrz proszę na ziemię.
1. Na ruchliwe ulice, * Zabieganych ludzi. * Gdy noc się już kończy, * A ranek się budzi. * Uśmiechnij się przyjaźnie * Z wysokiego krzyża. * Do ciężko pracujących, których głód poniża.
Ref.: Rozpięty na ramionach * Jak sokół na niebie. * Chrystusie, Synu Boga, * Spójrz proszę na ziemię.
2. Pociesz zrozpaczonych, * Zrozum głodujących. * Modlących Ciebie słuchaj, wybacz umierającym. * Spójrz cierpienia sokole na wszechświat, na ziemię. * Na cichy ciemny Kościół, dziecko wzywające Ciebie.
Ref.: Rozpięty na ramionach * Jak sokół na niebie. * Chrystusie, Synu Boga, * Spójrz proszę na ziemię.
3. A gdy będziesz nas sądził, * Boskie Miłosierdzie * Prosimy, Twoje dzieci, * Nie sądź na miarę Siebie.
744 Zbawienie przyszło przez krzyż (3) – bez organów (4’34)
1. Zbawienie przyszło przez krzyż, * Ogromna to tajemnica * Każde cierpienie ma sens, * Prowadzi do pełni życia.
Ref.: Jeżeli chcesz Mnie naśladować, * To weź swój krzyż na każdy dzień * I chodź ze Mną zbawiać świat * Kolejny już wiek.
2. Codzienność wiedzie przez Krzyż, * Większy im kochasz goręcej. * Nie musisz ginąć już dziś, * Lecz ukrzyżować swe serce.
Ref.: Jeżeli chcesz Mnie naśladować, * To weź swój krzyż na każdy dzień * I chodź ze Mną zbawiać świat * Kolejny już wiek.
3. Każde spojrzenie na krzyż * Niech niepokojem zagości, * Bo wszystko w życiu to nic * Wobec tak wielkiej miłości.
Ref.: Jeżeli chcesz Mnie naśladować, * To weź swój krzyż na każdy dzień * I chodź ze Mną zbawiać świat * Kolejny już wiek.
688 Z Twojego boku Chryste 3’11 – chór
Ref. Z Twojego boku, Chryste, * wypłynął zdrój Wody Żywej, * która obmywa świat z grzechów * i daje nowe życie.
1. Oto czynię wszystko nowe. * Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła Wody Życia * i będę Bogiem dla niego, * a on dla Mnie będzie synem.
Ref. Z Twojego boku, Chryste, * wypłynął zdrój Wody Żywej, * która obmywa świat z grzechów * i daje nowe życie.
2. Kto będzie pił Wodę, którą Ja dam jemu, * nie będzie pragnął na wieki. * Lecz Woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody * wytryskującej ku życiu wiecznemu.
Ref. Z Twojego boku, Chryste, * wypłynął zdrój Wody Żywej, * która obmywa świat z grzechów * i daje nowe życie.
3. Ja dokonuję rzeczy nowej, * na pustyni dostarczę wody * i rzek na pustkowiu, * aby napoić Mój lud wybrany.
Ref. Z Twojego boku, Chryste, * wypłynął zdrój Wody Żywej, * która obmywa świat z grzechów * i daje nowe życie.
II
866 Święty jest nasz Pan 2’42 – chór
1. Święty, święty, święty jest nasz Pan, * Święty jest nasz Pan wszechmogący Który był, który jest i który przychodzi * Święty, święty, święty jest nasz Pan.
2. Godzien, godzien, godzien jest Baranek, * Godzien jest Baranek zabity, * Który był, który jest i który przychodzi. * Godzien, godzien, godzien jest Baranek.
3. Jezus, Jezus, Jezus Panem jest, * Jezus Panem jest wszechmogącym, * Który był, który jest i który przychodzi. * Jezus, Jezus, Jezus Panem jest.
Święty Boże, Święty mocny, Święty nieśmiertelny,
zmiłuj się nad nami.
Święty Boże, Święty mocny, Święty nieśmiertelny,
zmiłuj się nad nami.
Święty Boże, Święty mocny, Święty nieśmiertelny,
zmiłuj się nad nami.
III
Ludu, mój ludu, cóżem ci uczynił?
W czymem zasmucił albo w czym zawinił?
Jam cię wyzwolił z mocy faraona,
A tyś przyrządził krzyż na me ramiona.
Ludu, mój ludu…
Jam cię wprowadził w kraj miodem płynący,
Tyś Mi zgotował śmierci znak hańbiący.
Ludu, mój ludu…
Jam ciebie szczepił, winnico wybrana,
A tyś Mnie octem poił, swego Pana.
Ludu, mój ludu…
Jam dla cię spuszczał na Egipt karanie.
A tyś Mnie wydał na ubiczowanie.
Ludu, mój ludu…
Jam faraona dał w odmęt bałwanów,
A tyś Mnie wydał książętom kapłanów.
Ludu, mój ludu…
Morzem otworzył, byś szedł suchą nogą,
A tyś Mi włócznią bok otworzył srogą.
Ludu, mój ludu…
Jam ci był wodzem w kolumnie obłoku,
Tyś Mnie wiódł słuchać Piłata wyroku.
Ludu, mój ludu…
Jam ciebie karmił manny rozkoszami,
Tyś Mi odpłacił policzkowaniami.
Ludu, mój ludu…
Jam ci ze skały dobył wodę zdrową,
A tyś Mnie poił goryczą żółciową.
Ludu, mój ludu…
Jam dał, że zbici Kanaan królowie,
A ty zaś trzciną biłeś Mnie po głowie.
Ludu, mój ludu…
Jam ci dał berło Judzie powierzone,
A tyś Mi wtłoczył cierniową koronę.
Ludu, mój ludu…
Jam cię wywyższył między narodami,
Tyś Mnie na krzyżu podwyższył z łotrami.
IV
HYMN
Krzyżu święty, nade wszystko
Drzewo przenajszlachetniejsze!
W żadnym lesie takie nie jest,
Jedno, na którym sam Bóg jest.
Słodkie drzewo, słodkie gwoździe,
Rozkoszny owoc nosiło.
Skłoń gałązki, drzewo święte,
Ulżyj członkom tak rozpiętym,
Odmień teraz ona srogość,
Którąś miało z przyrodzenia,
Spuść lekuchno i cichuchno
Ciało Króla niebieskiego.
Tyś samo było dostojne
Nosić światowe zbawienie,
Przez cię przewóz jest naprawień
Światu, który był zagubień,
Który święta Krew polała,
Co z Baranka wypływała.
W jasełkach leżąc gdy płakał,
Już tam był wszystko oglądał,
Iż tak haniebnie umrzeć miał,
Gdy wszystek świat odkupić chciał.
W on czas między zwierzętami,
A teraz między łotrami.
Niesłychana to jest dobroć
Za kogo na krzyżu umrzeć;
Któż to może dzisiaj zdziałać,
Za kogo swoją duszę dać?
Sam to Pan Jezus wykonał,
Bo nas wiernie umiłował.
Nędzne by to serce było,
Co by dziś nie zapłakało,
Widząc Stworzyciela swego
Na krzyżu zawieszonego,
Na słońcu upieczonego
Baranka wielkanocnego.
Maryja Matka patrzała
Na członki, co powijała,
Powijając całowała,
Z tego wielką radość miała.
Teraz je widzi sczerniałe,
Żyły, stawy w Nim porwane.
CZĘŚĆ TRZECIA: KOMUNIA ŚWIĘTA
Komentarz
Po skończonej adoracji ministranci umieszczają Krzyż na wyznaczone miejsce, stawiając przy Krzyżu dwie zapalone świece. Nakrywają ołtarz obrusem i umieszczają na nim korporał i mszał. W tym czasie następuje komentarz.
Komentarz: Paulina Szachnowska.
Od Krzyża prowadzi nas liturgia do Komunii świętej. Pragnie nam przez to powiedzieć, że między Ofiarą na Krzyżu a Eucharystią istnieje ścisły związek. Uczestniczymy zawsze w eucharystycznej Uczcie Baranka dzięki Jego ukrzyżowaniu. Komunia święta jest pokarmem i owocem zerwanym z drzewa Krzyża, z Drzewa nowego, nieśmiertelnego Życia. Za chwilę kapłan przyniesie z ciemnicy Najświętszy Sakrament i ukarze nam już nie drzewo – symbol naszego zbawienia – ale samego Chrystusa, w Jego eucharystycznym i uwielbionym Ciele. Przyjmując Go, upodabniamy się do Niego, także w oddaniu i codziennym posłuszeństwie Bogu Ojcu aż do śmierci.
Kapłan w asyście ministrantów światła (Damian Mądroń; Gracjan Bębnik) przynosi Najświętszy Sakrament i stawia na ołtarzu, a obok ołtarza ministranci ustawiają świece.
21. Ołtarz nakrywa się obrusem i umieszcza na nim korporał i mszał. Następnie diakon, lub, gdy go nie ma, sam kapłan, przynosi Najświętszy Sakrament krótszą drogą z miejsca przechowania do ołtarza. W tym czasie wszyscy stoją w milczeniu. Dwaj ministranci towarzyszą kapłanowi, niosąc przy Najświętszym Sakramencie zapalone świece, które stawiają na ołtarzu lub obok niego.
22. Gdy diakon postawi na ołtarzu puszkę z Najświętszym Sakramentem i odkryje ją, podchodzi kapłan, przyklęka i staje przy ołtarzu. Z rękami złożonymi głośno mówi:
Pouczeni przez Zbawiciela i posłuszni Jego słowom, ośmielamy się mówić:
Inne wprowadzenie do wyboru
W WIELKI POŚCIE
Prośmy Ojca niebieskiego, aby odpuścił nam grzechy i zachował nas od złego:
____________________
Kapłan rozkłada ręce i razem z ludem mówi dalej:
6 Ojcze nasz, któryś jest w niebie: * święć się imię Twoje, * przyjdź Królestwo Twoje, * bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. * Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. * I odpuść nam nasze winy, * jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. * I nie wódź nas na pokuszenie, * ale nas zbaw ode złego.
Z rozłożonymi rękami kapłan mówi dalej:
Wybaw nas, Panie, od zła wszelkiego * i obdarz nasze czasy pokojem. * Wspomóż nas w swoim miłosierdziu, * abyśmy zawsze wolni od grzechu * i bezpieczni od wszelkiego zamętu, * pełni nadziei oczekiwali * przyjścia naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.
Kapłan składa ręce. Lud kończy modlitwę odpowiadając:
7 Bo Twoje jest królestwo i potęga, i chwała na wieki.
____________________
Kapłan z rozłożonymi rękami mówi głośno:
Panie Jezu Chryste, * Ty powiedziałeś swoim Apostołom: * Pokój wam zostawiam, pokój mój wam daję.
Wstęp modlitwy można dostosować do okresu liturgicznego:
W OKRESIE WIELKIEGO POSTU
Panie Jezu Chryste, * przez Twoją śmierć na krzyżu * Bóg Ojciec wprowadził pokój między niebem i ziemią.
____________________
Prosimy Cię, nie zważaj na grzechy nasze, * lecz na wiarę swojego Kościoła * i zgodnie z Twoją wolą * napełniaj go pokojem i doprowadź do pełnej jedności.
Składa ręce.
Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
Lud odpowiada:
A (AA) Amen.
Kapłan rozkładając i składając ręce, mówi:
Pokój Pański niech zawsze będzie z wami.
Lud odpowiada:
8 I z duchem twoim.
Następnie, jeżeli okoliczności za tym przemawiają, diakon lub kapłan mówi:
Przekażcie sobie znak pokoju.
Wszyscy według miejscowego zwyczaju okazują sobie wzajemnie po kój i miłość; kapłan przekazuje znak pokoju diakonowi lub ministrantowi.
Następnie bierze hostię, łamie ją nad pateną i cząstkę wpuszcza do kielicha, mówiąc cicho:
Ciało i Krew naszego Pana Jezusa Chrystusa, * które łączymy i będziemy przyjmować, * niech nam pomogą osiągnąć życie wieczne.
W tym czasie śpiewa się lub mówi:
42 (40 41 43 44) W. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, obdarz nas pokojem.
____________________
Jeżeli łamanie chleba trwa dłużej, można ten śpiew wielokrotnie powtórzyć. Przy ostatnim powtórzeniu mówi się: obdarz nas pokojem.
Następnie kapłan ze złożonymi rękami mówi cicho:
Panie Jezu Chryste, Synu Boga Żywego, * Ty z woli Ojca, * za współdziałaniem Ducha Świętego, * przez swoją śmierć dałeś życie światu, * wybaw mnie przez najświętsze Ciało i Krew Twoją * od wszystkich nieprawości moich i od wszelkiego zła; * spraw także, * abym zawsze zachowywał Twoje przykazania * i nie dozwól mi nigdy odłączyć się od Ciebie.
Albo:
Panie Jezu Chryste, * niech przyjęcie Ciała i Krwi Twojej * nie ściągnie na mnie wyroku potępienia, * lecz dzięki Twemu miłosierdziu niech mnie chroni * oraz skutecznie leczy moją duszę i ciało.
24. Kapłan przyklęka, bierze małą hostię i trzymając ją nieco podniesioną nad pateną, zwrócony do ludu, mówi głośno:
H dzwonki
bierze hostię i trzymając ją nieco podniesioną nad pateną, zwrócony do ludu, głośno mówi:
Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. * Błogosławieni, którzy zostali wezwani na Jego ucztę.
Razem z ludem jeden raz dodaje:
Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, * ale powiedz tylko słowo, * a będzie uzdrowiona dusza moja.
Kapłan zwrócony do ołtarza mówi cicho:
Ciało Chrystusa niech mnie strzeże na życie wieczne.
Ze czcią przyjmuje Ciało Chrystusa.
Następnie bierze kielich i mówi cicho:
Krew Chrystusa niech mnie strzeże na życie wieczne.
Kapłan zwrócony do ołtarza, z czcią przyjmuje Ciało Chrystusa.
25. Następnie kapłan rozdaje wiernym Komunię świętą. W czasie Komunii można śpiewać odpowiednie pieśni.
Następnie kapłan bierze patenę lub puszkę, podchodzi do przystępujących do Komunii i każdemu ukazuje hostię, mówiąc:
Ciało Chrystusa
Przystępujący do Komunii odpowiada:
Amen.
W ten sam sposób postępuje diakon, jeżeli rozdaje Komunię świętą.
Jeżeli są wierni, którzy mają otrzymać Komunię pod obiema postaciami, zachowuje się obrzęd opisany w Ogólnym wprowadzeniu.
Gdy kapłan przyjmuje Ciało Pańskie, rozpoczyna się śpiew na Komunię. Jeżeli się nie śpiewa podczas Komunii, wierni albo lektor recytują antyfonę podaną w mszale. Jeżeli tego nie czynią, antyfonę odczytuje kapłan po przyjęciu Komunii, a przed rozdzieleniem jej wiernym. Może to zrobić także po udzieleniu Komunii wiernym.
Po ukończeniu rozdawania Komunii kapłan, diakon lub akolita oczyszcza patenę nad kielichem i sam kielich. Podczas oczyszczania pateny i kielicha mówi on cicho:
Panie, daj nam czystym sercem przyjąć to, * co spożyliśmy ustami, * i dar otrzymany w doczesności * niech się stanie dla nas * lekarstwem na życie wieczne.
Oczyszczone naczynia eucharystyczne ministrant zanosi na stół. Jeżeli naczyń jest wiele, można je zostawić na korporale na ołtarzu lub na stole i dokonać puryfikacji po Mszy. Potem kapłan może wrócić na miejsce przewodniczenia.
Śpiew na Komunię
698 A myśmy się chlubić 2’48 – chór
Antyfona: A myśmy się chlubić powinni Krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa: * w Nim jest zbawienie, * życie i zmartwychwstanie nasze. * Przez
Niego jesteśmy zbawieni i oswobodzeni.
1. Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi, * niech nam ukaże pogodne oblicze. * Aby na ziemi znano Jego drogę, * Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.
Antyfona: A myśmy się chlubić powinni Krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa: * w Nim jest zbawienie, * życie i zmartwychwstanie nasze. * Przez
Niego jesteśmy zbawieni i oswobodzeni.
2. Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, * niech wszystkie narody oddają Ci chwałę. * Niech się narody cieszą i weselą, * bo rządzisz ludami sprawiedliwie * i kierujesz narodami na ziemi.
Antyfona: A myśmy się chlubić powinni Krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa: * w Nim jest zbawienie, * życie i zmartwychwstanie nasze. * Przez
Niego jesteśmy zbawieni i oswobodzeni.
3. Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, * niech wszystkie narody oddają Ci
chwałę. * Ziemia wydała swój owoc, * Bóg, nasz Bóg, nam pobłogosławił. Niech nam Bóg błogosławi * i niech cześć Mu oddają wszystkie krańce ziemi.
Antyfona: A myśmy się chlubić powinni Krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa: * w Nim jest zbawienie, * życie i zmartwychwstanie nasze. * Przez
Niego jesteśmy zbawieni i oswobodzeni.
752 Duszo Chrystusowa (2) – bez organów (2’18)
784 Duszo Chrystusowa 2’18 – chór
Duszo Chrystusowa, uświęć mnie. * Ciało Chrystusowe, zbaw mnie. * Krwi Chrystusowa, napój mnie. * Wodo z boku Chrystusowego, obmyj mnie. * Męko Chrystusowa, wzmocnij mnie. * O dobry Jezu, wysłuchaj mnie. * W ranach Twoich ukryj mnie. * Nie daj mi z Tobą rozłączyć się. * Od złego wroga obroń mnie. * W godzinę śmierci wezwij mnie. * I każ mi przyjść do siebie, * abym z świętymi Twymi chwalił Cię, * na wieki wieków. * Amen.
26. Gdy wierni przyjmą Komunię, puszkę z Najświętszym Sakramentem umieszcza się w tabernakulum. Jeżeli jest diakon lub drugi kapłan, może puszkę od razu przenieść do tabernakulum w Grobie Pańskim.
27. Po Komunii można zachować przez pewien czas święte milczenie, po czym kapłan odmawia następującą modlitwę:
Propozycje śpiewów na Uwielbienie
MODLITWA PO KOMUNII
Następnie kapłan z rozłożonymi rękami odmawia modlitwę nad darami:
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty nam dałeś nowe życie przez błogosławioną śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, † zachowaj w nas dzieło swojego miłosierdzia * i spraw, abyśmy przez udział w tym misterium żyli zawsze dla Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.
A (AA) po jej ukończeniu wszyscy odpowiadają: Amen.
CZĘŚĆ CZWARTA: PROCESJA DO GROBU PAŃSKIEGO
Komentarz
Przeniesienie Najświętszego Sakramentu
Komentarz: Paulina Szachnowska.
Kapłan przeniesie Jezusa w Najświętszym Sakramencie do Grobu Pańskiego. Tam będziemy mogli trwać na adoracji do godz. 22:00. Czuwajmy więc i módlmy się w ciszy i skupieniu, wchodząc naszym duchem w cierpienie i miłość Pana, byśmy przy Jezusie nabrali sił i mocy i nie ulegli pokusie. Niech życie pełne wewnętrznych sił doprowadzi nas do udziały w zmartwychwstaniu.
Podczas procesji śpiewajmy pieśń „Witam Cię witam Przenajświętsze Ciało”.
28. Zgodnie z wielowiekową tradycją, w Wielki Piątek po ukończeniu liturgii Męki Pańskiej, przenosi się Najświętszy Sakrament do Grobu Pańskiego i wystawia do adoracji.
29. W kaplicy Grobu Pańskiego powinien być ołtarz, choćby przenośny, i tabernakulum do przechowywania puszek z Najświętszym Sakramentem.
30. Monstrancję, okrytą welonem, można wystawić na ołtarzu lub na tronie, który powinien być umieszczony blisko ołtarza.
31. Wszystkie elementy dekoracyjne i światła powinny kierować uwagę wiernych na Najświętszy Sakrament, który jest Pamiątką Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, a nie na figurę Chrystusa leżącego w grobie.
32. Po modlitwie po Komunii Najświętszy Sakrament wystawia się na ołtarzu w monstrancji, którą się okrywa przezroczystym białym welonem.
Kapłan nakłada kadzidło do kadzielnicy, klęka i okadza Najświętszy Sakrament, następnie w uroczystej procesji przenosi Go do Grobu Pańskiego. W czasie procesji śpiewa się pieśń o Męce Pańskiej np. Jezu Chryste, Panie miły.
756 Odszedł Pasterz od nas (5) – bez organów (4’21)
692 Odszedł Pasterz od nas 4’21 – chór
1. Odszedł Pasterz od nas, Zdroje wody żywej, * Zbawca, źródło łaski, miłości prawdziwej.
Ref. Odszedł Pasterz nasz, co ukochał lud, * O, Jezu dzięki Ci za Twej męki trud.
2. Gdy na krzyżu konał, słońce się zaćmiło, * Ziemia się zatrzęsła, wszystko się spełniło.
Ref. Odszedł Pasterz nasz, co ukochał lud, * O, Jezu dzięki Ci za Twej męki trud.
3. Ten, co pierwszych ludzi złowił w swoje sidła, * Sam już w więzach leży, „opadły mu skrzydła”.
Ref. Odszedł Pasterz nasz, co ukochał lud, * O, Jezu dzięki Ci za Twej męki trud.
4. Oto Boski Zbawca zamki śmierci skruszył, * Zburzył straszne odrzwia, duszom życie zwrócił.
Ref. Odszedł Pasterz nasz, co ukochał lud, * O, Jezu dzięki Ci za Twej męki trud.
5. Zmiażdżył władzę czarta mocą Bóstwa swego, * I ujarzmił pychę wroga piekielnego.
Ref. Odszedł Pasterz nasz, co ukochał lud, * O, Jezu dzięki Ci za Twej męki trud.
33. Po wystawieniu Najświętszego Sakramentu w Grobie Pańskim, kapłan okadza Go i po chwili milczenia odmawia następującą modlitwę:
Panie Jezu Chryste, nasze zmartwychwstanie i życie, podźwignij nas z grobu grzechów, nawiedź i napełnij duchową mocą. Spraw, abyśmy ugruntowani w wierze, nadziei i miłości mogli pojąć ze wszystkimi świętymi, jak wielka jest Twoja miłość. Tak bardzo nas umiłowałeś, że dla nas poniosłeś śmierć na krzyżu, aby żaden człowiek, który wierzy w Ciebie, nie zginął, ale miał życie wieczne. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
W. Amen.
34. Kapłan i posługujący, po krótkiej adoracji w ciszy, odchodzą do zakrystii. Adoracja Najświętszego Sakramentu w Grobie Pańskim trwa do rozpoczęcia Wigilii Paschalnej.
688 Z Twojego boku Chryste 3’11 – chór
Ref. Z Twojego boku, Chryste, * wypłynął zdrój Wody Żywej, * która obmywa świat z grzechów * i daje nowe życie.
1. Oto czynię wszystko nowe. * Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła Wody Życia * i będę Bogiem dla niego, * a on dla Mnie będzie synem.
Ref. Z Twojego boku, Chryste, * wypłynął zdrój Wody Żywej, * która obmywa świat z grzechów * i daje nowe życie.
2. Kto będzie pił Wodę, którą Ja dam jemu, * nie będzie pragnął na wieki. * Lecz Woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody * wytryskującej ku życiu wiecznemu.
Ref. Z Twojego boku, Chryste, * wypłynął zdrój Wody Żywej, * która obmywa świat z grzechów * i daje nowe życie.
3. Ja dokonuję rzeczy nowej, * na pustyni dostarczę wody * i rzek na pustkowiu, * aby napoić Mój lud wybrany.
Ref. Z Twojego boku, Chryste, * wypłynął zdrój Wody Żywej, * która obmywa świat z grzechów * i daje nowe życie.
35. Po zakończeniu liturgii Męki Pańskiej obnaża się ołtarz w prezbiterium.
36. Uczestnicy popołudniowej liturgii ku czci Męki Pańskiej nie odmawiają Nieszporów.
______________
37. Jeżeli nie ma procesji do Grobu Pańskiego, bezpośrednio po modlitwie po Komunii kapłan odsyła lud. Kapłan zwrócony do ludu wyciąga nad nim ręce i odmawia następującą modlitwę:
Panie, nasz Boże, niech obfite błogosławieństwo spłynie na Twój lud, który obchodził pamiątkę śmierci Twojego Syna i spodziewa się swojego zmartwychwstania; † odpuść mu winy, udziel pocieszenia, umocnij go w świętej wierze * i zapewnij mu wieczne zbawienie. Przez Chrystusa, Pana naszego.
W. Amen.
[1] www.brewiarz.pl, 2024.
[2] Mszał Rzymski dla diecezji polskich, Pallottinum 20132, s. 5*.